Bazen, hiç gitmemecesine aklıma geliyorsun. En ücra köşeye kıçını koyup kalkmak bilmiyorsun. Ağlamamı seyrediyorsun ama gözyaşlarımı silemiyorsun.

Aslında çok uzağız birbirimizden. Hem soyut hem somut olarak. Konuşmalarımız susmalara dönüşmüş, farklı hayat pencerelerinde geceyi izliyoruz. Aynı oda da dinlemiyoruz plak seslerini. İçimde bir kıpırtı, yüzümde senin hüznünün gölgesi var.

Bazen yüzün hayallerimden çıkmaya başlıyor, küçülüyor git gide. Sonra gözlüğümü takıp dalıyorum hayaline. Sabah yine besledim martıları, senin yokluğunda (ki aslında bu her zaman ) en iyi arkadaşlarım onlar. Sabah ayazlarında sonsuzluğa onlarla yürüyorum.

Söyleyemiyorum ama delice özlem var içimde sana karşı.