Birlikte baharlar yaşamalıyız sevgilim.

Papatya tacı yapmayı öğrenmeliyiz. Kayan yıldızlardan dilekler dilemeliyiz. Evet, yalnız sen ve ben otostop çekerek Gürcistan sınırına tırmanmalıyız. Gidilmedik bütün ücra köşelerde kamp kurmalıyız.

Rüzgara karşı şarkılar söyleyip, bir bardak çayda sarhoş olmalıyız.

Ankara’nın sokaklarında kaybolup, çimenlerinde açmalıyız gözlerimizi sabaha.

Hangimizin elinin daha büyük olduğunu kıyaslamalıyız, belli belirsiz dizeler arasında.

Ve sevgilim hiç gitmemeliyiz birbirimizden. Gün doğarken başka pencerelerde olmamalıyız.

Aldığımız nefesleri birlikte vermeyeceksek, burada olmanın ne anlamı var ki?

Şimdi; koşup gelmelisin o çıkmaz sokaktan, beni şehre küstürmeden.